Autorka sfilmowanej powieści „Pestka”. Autorka powieści „Pestka”. owoce, owoce pracy. Drzewo owocowe o purpurowych, kwaskowatych owocach. Wszystkie rozwiązania dla EGZOTYCZNY CIEMNOZIELONY OWOC Z DUŻĄ PESTKĄ. Pomoc w rozwiązywaniu krzyżówek. roślina pnąca o dłoniastych liściach i dużych różnobarwnych kwiatach: kokornak: roślina pnąca o dużych sercowatych liściach używana do obsadzania pergoli: rami: podzwrotnikowa roślina o wysokiej łodydze i dużych, owłosionych od spodu liściach: katleja: roślina nadrzewna o grubych liściach i dużych kwiatach zebranych w grona kolczasty krzew z zielonymi owocami. owocowy krzew lub nowela Czechowa. kolczasty krzew z owocami. krzew owocowy z kolcami. Wszystkie rozwiązania dla AZJATYCKI KRZEW O ŻÓŁTYCH KWIATACH. Pomoc w rozwiązywaniu krzyżówek. O purpurowych rózach i oczach szafirowych 9. by Jerzy Bandrowski. View More. eBook. $1.99 . eBook. $1.99 Learn more Hasło krzyżówkowe „drzewo lub krzew z różowatych, o białych, silnie pachnących kwiatach” w słowniku szaradzisty. W naszym słowniku krzyżówkowym dla wyrażenia drzewo lub krzew z różowatych, o białych, silnie pachnących kwiatach znajduje się tylko 1 odpowiedź do krzyżówki. Definicje te podzielone zostały na 1 grupę Vay Tiền Trả Góp Theo Tháng Chỉ Cần Cmnd Hỗ Trợ Nợ Xấu. Pospolity chwast zbożowy o purpurowych kwiatach krzyżówka krzyżówka, szarada, hasło do krzyżówki, odpowiedzi, Źródła danych Serwis wykorzystuje bazę danych plWordNet na licencji Algorytm generowania krzyżówek na licencji MIT. Warunki użycia Dane zamieszczone są bez jakiejkolwiek gwarancji co do ich dokładności, poprawności, aktualności, zupełności czy też przydatności w jakimkolwiek celu. 1. Charakterystyka chwastów rosnących w ogrodzie W warunkach naturalnych żadne chwasty nie istnieją; występują jedynie w naszych sztucznie stworzonych uprawach. Definicja chwastów nie wynika też z botaniki, ponieważ chwastem jest tylko ta roślina, którą my tak nazwiemy. Fińskie przysłowie mówi: „Dla człowieka szczęśliwego każdy chwast jest kwiatem, a dla cierpiącego - każdy kwiat to chwast”. Pojęcie chwastu w ogrodzie nie ogranicza się jedynie do roślin zielnych, ale dotyczy również różnych paproci, traw, mchów i krzewów. Dlaczego określone rośliny są chwastami? Roślina jest uważana za chwast, ponieważ: tłumi wzrost uprawianych roślin poprzez zabieranie im światła, wody albo składników pokarmowych; jest niepożądana ze względów optycznych albo estetycznych – np. nieestetyczne chwasty w postaci mchu na trawniku albo na rabacie kwiatowej; w ogrodzie szybko się rozprzestrzenia, mocno rozrasta i trudno ją usunąć; jest niewygodna ze względów praktycznych – np. kłujący oset na trawniku; zanieczyszcza zbiory roślin uprawnych albo jest trująca; jej pyłek jest silnym alergenem i może wywoływać uczulenia. Chwasty w ogrodzie Rośliny uważane za chwasty można pogrupować według różnych kryteriów. Długość cyklu życiowego - chwasty jednoroczne, dwuletnie oraz wieloletnie. Miejsce występowania – polne (pola i ogrody), ruderalne (miedze, przydroża, podwórka) i użytków zielonych. Główny sposób rozmnażania – chwasty nasienne i chwasty korzeniowe. 1. Chwasty nasienne - jak rozpoznać? Te chwasty kwitną zwykle latem i wytwarzają potem tysiące nasion. Nasiona mogą być roznoszone przez wiatr i zwierzęta i stać się plagą ogrodu kwiatowego albo wypielęgnowanego trawnika. Mało tego, mogą latami przelegiwać w glebie, aby w korzystnych warunkach wykiełkować i stać się nową rośliną. Chwasty nasienne są przeważnie jednoroczne, to znaczy jeśli w pierwszym roku uda się zwalczyć kwiaty i nasiona, to w następnym roku już się nie pojawią. Są w stanie bardzo szybko opanować teren. 2. Chwasty korzeniowe - gatunki Ich nazwa wskazuje na główną metodę rozmnażania, jako że rozprzestrzeniają się przeważnie poprzez podziemne rozłogi i tym podobne korzeniowe organy. Oczywiście wytwarzają też nasiona, które wspomagają ich ekspansję. Do najbardziej znanych chwastów korzeniowych należy perz, podagrycznik pospolity i skrzyp polny. Kiedy w ogrodzie pojawi się tego typu roślina, należy usunąć ją ze wszystkimi najmniejszymi korzeniami. Jeśli w ziemi pozostanie choćby kawałek korzenia, wkrótce rozwinie się z niego nowa roślina. Czy chwasty są zawsze szkodliwe? Panuje powszechne przekonanie, że rośliny określane jako chwasty są szkodliwe, niechciane i należy je jak najszybciej usunąć z ogrodu. A gdyby tak, na przekór powierzchownym opiniom, spojrzeć na nie łaskawszym okiem? Chyba niewiele osób zdaje sobie sprawę, jak wiele zalet mogą mieć zwykłe chwasty. Właściwości lecznicze chwastów. Wiele pospolitych chwastów posiada cenne właściwości lecznicze i szerokie zastosowanie w ziołolecznictwie. Należą do nich perz, pokrzywa, krwawnik, skrzyp polny, mniszek pospolity. Różnorodność biologiczna. Dziko rosnące rośliny tworzą idealne warunki do życia wielu gatunków owadów. Bioróżnorodność sprzyja utrzymaniu równowagi w środowisku, zapobiega powstawaniu gradacji szkodników. Względy estetyczne. Oczywiście, łan perzu albo gąszcz pokrzyw w ogrodzie nie robią dobrego wrażenia. Ale trudno byłoby przejść obojętnie obok kępki subtelnych chabrów, eleganckiego ostu albo delikatnej ostróżeczki polnej. Złote kwiaty mniszka na tle zielonej trawy, białoróżowe stokrotki albo białe kwiatostany krwawnika również mogą z powodzeniem konkurować z uznanymi roślinami kwiatowymi. Pod warunkiem, że taką szansę dostaną. Uprawy współrzędne. Niektóre chwasty wykazują pozytywny wpływ na warzywa. Na przykład pokrzywa wpływa korzystnie na pomidory i ziemniaki, a krwawnik podnosi odporność na choroby wielu warzyw. Rośliny wskaźnikowe. Chwasty mówią bardzo dużo o stanie i rodzaju gleby. Pokrzywa: gleba próchniczna i bogata w azot, fiołek polny: gleba zasadowa, fiołek trójbarwny: gleba kwaśna, koniczyna polna: gleba piaszczysta. Skrzyp polny w ogrodzie - chwast 2. Usuwanie chwastów przed założeniem ogrodu Przyroda nie zna pojęcia „chwast”, a leżącą od lat odłogiem ziemię porastają po prostu miejscowe, dobrze przystosowane do lokalnych warunków gatunki roślin. Jeśli na tej powierzchni mają być uprawiane warzywa i kwiaty, nie można pozwolić, aby przypadkowi osiedleńcy stanowili dla nich groźną konkurencję. Uprawne odmiany są przeważnie wrażliwe na zacienienie i mają określone wymagania glebowe. Chwasty ograniczają dostęp do światła, odbierają zapasy pożywienia i wody. Dlatego też przed założeniem ogrodu powierzchnia musi być odchwaszczona. Usunięcie dziko rosnących roślin można wykonać mechanicznie albo przy użyciu środków chemicznych. Jeżeli wybrana zostanie pracochłonna (ale ekologiczna) metoda odchwaszczenia bez użycia herbicydów, przyszły ogród trzeba najpierw głęboko spulchnić. Najlepiej jest przekopać glebę jesienią. Za pomocą wideł, które nie przecinają korzeni, należy wyciągnąć i wybrać korzenie w całości. Rozdrabnianie gleby wraz z korzeniami spowoduje, że chwasty korzeniowe zostaną mimo woli doskonale rozmnożone. Zamiast jednego egzemplarza na przykład perzu, z pociętych korzeni powstaną ich setki. Fińskie przysłowie mówi: „Dla człowieka szczęśliwego każdy chwast jest kwiatem, a dla cierpiącego - każdy kwiat to chwast”. Kiedy na wiosnę pojawią się młode chwasty, należy jak najprędzej usunąć je z korzeniami, aby nie zakwitły i nie wytworzyły nasion. Na przykład żółtlica drobnokwiatowa potrafi zakwitnąć już po czterech tygodniach po wykiełkowaniu. W ciągu jednego sezonu może wytworzyć nawet trzy pokolenia. Metodą, która niszczy wszystkie rośliny, jest użycie herbicydu. Opryskane rośliny należy usunąć po całkowitym ich uschnięciu. Trzeba uważać, aby przypadkowo nie zniszczyć rosnących w pobliżu krzewów i kwiatów. A poza tym warto pamiętać, że nie istnieje środek chemiczny nieszkodliwy dla środowiska. Mniszek lekarski - chwasty w ogrodzie 3. Usuwanie chwastów w ogrodzie: metody Kiedy pracowicie posadzone i pielęgnowane kwiaty zaczynają kwitnąć i można zacząć podziwiać efekty własnej pracy, pojawia się nowa skaza na idealnym obrazie: chwasty. Aby pozbyć się niepożądanych roślin, można zastosować różne metody: 1. Zwalczanie chwastów środkami domowymi Na wielu ogrodniczych forach i w sąsiedzkich rozmowach wymieniane są (prawdopodobnie najlepsze) domowe i naturalne środki do zwalczania chwastów. Ocet i sól stanowią tutaj alternatywę dla chemicznych niszczycieli chwastów – w końcu wykorzystuje się te substancje na co dzień w kuchni. Prawdę mówiąc, tam właśnie powinny pozostać. Sól i ocet wyrządzają w ogrodzie więcej szkody niż pożytku. Chwasty zwalczają tylko częściowo skutecznie, za to na długi czas zaszkodzą glebie (zakwaszenie, zasolenie, zmiana pH). Na takim podłożu wyrosną tylko najmocniejsze gatunki: chwasty. 2. Mechaniczne zwalczanie chwastów Im wcześniej usunie się chwasty razem z korzeniami, tym dłużej będzie trwał efekt. Pielenie (czy inaczej odchwaszanie ogrodu) należy wykonać koniecznie przed rozwojem nasion, a rośliny wrzucić do śmietnika. Wyniesione na kompostownik mogłyby tam przetrwać w postaci nasion. Metoda termiczna. Przy pomocy gorącej pary wodnej, gorącego powietrza albo płomienia gazowego wypala się rośliny. Najczęściej zabieg trzeba powtórzyć, ponieważ w glebie pozostały nieuszkodzone korzenie. Metoda biologiczna. Chwasty rozrastają się przede wszystkim na powierzchniach, które nie są pokryte innymi roślinami. Jeśli na trawniku pozostawi się latem nieco dłuższą trawę i zapewni jej optymalne warunki wzrostu, chwasty nie będą miały szans. Metoda naturalna. Dobrą drogą do zapobiegania rozrostowi chwastów jest ściółkowanie. Gruba warstwa ściółki z kory (ale też ze ściętej trawy, słomy albo kompostu) skutecznie hamuje rozprzestrzenianie się chwastów. Metoda chemiczna. Kiedy zawiodą metody „pokojowe”, pozostaje jeszcze w odwodzie broń chemiczna – herbicydy. Stosując środki chemiczne trzeba pamiętać o tym, że nie rozróżniają one „dobrych” i „złych” gatunków roślin. Usuwanie chwastów z trawnika 4. Chwasty na trawniku – jak się ich pozbyć? Przed założeniem trawnika można zastosować kontaktowe herbicydy nieselektywne. To znaczy takie, które niszczą wszystkie gatunki roślin. Na gotowym trawniku nie jest to już takie proste. Można co najwyżej wykorzystać selektywne środki na rośliny dwuliścienne, bezpieczne dla traw albo usuwać je ręcznie. Zapobieganiu chwastom na trawniku służy również właściwa pielęgnacja oraz zapewnienie optymalnych warunków dla wzrostu trawy. Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy redakcji źródła | przypisy tłumacza Według kwalifikatora: wszystkie | bez liczby pojedynczej | czeski | dawne | francuski | grecki | gwara, gwarowe | hebrajski | hiszpański | łacina, łacińskie | liczba mnoga | mitologia grecka | mitologia rzymska | niemiecki | przestarzałe | rosyjski | staropolskie | turecki | ukraiński | węgierski | włoski Według języka: wszystkie | English | français | lietuvių | polski Znaleziono 1795 przypisów. kąkol — chwast zbożowy o purpurowych kwiatach i trujących nasionach. [przypis redakcyjny]ką šviną — po šviną. [przypis redakcyjny]kabała — wróżba z kart tarota. [przypis redakcyjny]kabały (z hebr.) — tu: knowania, trudności. [przypis redakcyjny]kabalistyczne słowa — kabała: żydowska mistyczna filozofia religii w średniowieczu. Kabaliści stosowali w swych dociekaniach kombinacje liczb i liter, którym przypisywali głębsze znaczenie. [przypis redakcyjny]Kabaret szalony — wiersz ten napisany był jako ilustracja do obrazu K. Sichulskiego, zawieszonego w sali kawiarni Michalika. Obraz przedstawiał szaloną jazdę uczestników Zielonego Balonika na księżyc, gdzie wita ich mistrz Twardowski w kontuszu i przy szabli. Wiersz zawiera żartobliwe aluzje do uczestników pogoni oraz do krakowskich wydarzeń w zakresie kulturalno-artystycznym. [przypis redakcyjny]kabatek (starop.) — kaftanik, suknia spodnia. [przypis redakcyjny]kabatki rzeżą (starop.) — sukna przykrawać każą. [przypis redakcyjny]kabat (starop.) — kaftan. [przypis redakcyjny]kabat — wcięta w pasie kurtka czerwona albo jasnobłękitna, z dwiema fałdami z tyłu, niekiedy naszywana. [przypis redakcyjny]kabriolet (fr. cabriolet) — lekki dwukołowy jednokonny wózek. [przypis redakcyjny]kabyśwa (gw.) — gdzie byśmy (ka: gdzie, śwa: -śmy, końcówka tzw. liczby podwójnej). [przypis redakcyjny]kacapski — pogardliwie: rosyjski. [przypis redakcyjny]kacerny (daw.) — haniebny, srogi. [przypis redakcyjny]kacerny — okrutny. [przypis redakcyjny]kacerz (z gr. za pośred. niem.) — zwolennik nauki chrześcijańskiej odmiennej od katolicyzmu. [przypis redakcyjny]kacha — ils mangent à la fin de leur repas de l'orge mondée assaisonnée de beurre, ce qu'ils nomment kacha (Beauplan). [przypis redakcyjny]kacyk (z hiszp. cacique: meksykański władca tubylczy) — pomniejszy samowładca barbarzyński. [przypis redakcyjny]kadencja — okres urzędowania. [przypis redakcyjny]kadencyj — [daw. czasu urzędowania. [przypis redakcyjny]Kadmos — mąż Harmonii, uchodził za założyciela Kadmei, czyli Teb w Beocji. [przypis redakcyjny]kaduceus (z łac.; mit. gr.) — laska Hermesa, przewodnika dusz zmarłych w ich drodze do Hadesu, także jako herolda i posła Zeusa, również boga handlu. Laseczka Hermesa, w oplocie dwóch wężów, była skrzydlata. Tu ironicznie: jako symbol przewodnictwa ideowego, politycznego. Komentatorzy zwracają uwagę na później powstały portret R. Starzewskiego pędzla Jacka Malczewskiego, z kaduceuszem uwieńczonym główką Stanisława Koźmiana, jednego z przywódców krakowskich „stańczyków”. [przypis redakcyjny]kaduk — bies, licho. [przypis redakcyjny]kaduk — spadek bezdziedziczny, prawo dziedziczenia takich dóbr. [przypis redakcyjny]kaduk (z łac.) — majętność, która po bezpotomnej śmierci właściciela przechodziła na własność skarbu i należała do rozdawnictwa królewskiego. [przypis redakcyjny]kafel (niem. Kachel) — tu: miska do mielenia tabaki. [przypis redakcyjny]kafenhauzy — kawiarnie. [przypis redakcyjny]Kafron — wyrazu „Kafron” nie zna oryginał. [przypis redakcyjny]Kafrowie — nazwa nadana przez Arabów pd. i wsch. afrykańskim ludom Bantu. [przypis redakcyjny]kaftan — noszony pod sukmaną (kierezją) żupanik z rękawami, granatowy na czerwonej podszewce, naszywany frędzlami i metalowymi guziczkami. [przypis redakcyjny]kahalnej — gminnej; kahał (z hebr. Qahal: zebranie, wiec, rada) — rada gminy żydowskiej. [przypis redakcyjny]Kahamlik — rzeka na środkowowschodniej Ukrainie, na lewym brzegu Dniepru. [przypis redakcyjny]Kaina — tak nazwana część ostatniego kręgu piekła, gdzie są karani zabójce i zdrajce swoich krewnych i powinowatych. W czasie kiedy Dante tę pieśń napisał, prawdopodobnie Jan Maletasta żył jeszcze. [przypis redakcyjny]kajet — zeszyt. [przypis redakcyjny]Kajfasz — według Ewangelii arcykapłan żydowski, który wydał wyrok skazujący na śmierć Chrystusa. [przypis redakcyjny]kajsi (gw.) — gdzieś. [przypis redakcyjny]Kajus — Caius Julius Cezar. [przypis redakcyjny]Kajusz — cesarz rzymski Kaligula. [przypis redakcyjny]kakawelo — wyraz nienotowany w słownikach. [przypis redakcyjny]kakogejtona (…) tin'enchoron — chcąc słowa te, jak i inne dalsze zrozumieć, koniecznie trzeba zajrzeć do oryginału, gdyż wyrazy greckie w takiej (niestety) pisowni muszą być niezrozumiałe. [przypis redakcyjny]kałamajkowy — a. kalamajkowy — z tkaniny wełnianej. [przypis redakcyjny]kałamaszka — odkryty jednokonny pojazd czterokołowy bez resorów, używany na Kresach w XVII i XVIII w. Drewniane koła osadzone były na drewnianej osi, którą smarowano mazią w celu zmniejszenia oporów. [przypis redakcyjny]kała — panna na wydaniu lub narzeczona. [przypis redakcyjny]kałauz (daw., z tur.) — przewodnik. [przypis redakcyjny]kałauz — przewodnik. [przypis redakcyjny]kałauz (tur.) — przewodnik. [przypis redakcyjny]kałauz (z tur.) — przewodnik; kałauzować: odprowadzać pod strażą. [przypis redakcyjny]kałauz (z tur.) — przewodnik. [przypis redakcyjny]kałkan (z tur.) — tarcza okrągła. [przypis redakcyjny]kałmuk — koń kałmucki. Kałmucy, szczep mongolski koczujący w guberni astrachańskiej, trudnili się hodowlą koni. [przypis redakcyjny]Kałusz — miasto między Stryjem a Stanisławowem, gdzie hetman Sobieski rozgromił kilkutysięczną ordę. [przypis redakcyjny]kałuz (daw.) — przewodnik. [przypis redakcyjny]Kalabry — Kalabrowie, mieszkańcy Kalabrii, krainy w południowych Włoszech. [przypis redakcyjny]Kalandr — Gian-Giacobo Calandra, Mantuańczyk, pisał prozą o miłości. [przypis redakcyjny]Kalaona — Calaon, zamek w okolicy Padwy. [przypis redakcyjny]Kalasancjusz, Józef, właśc. Kalasanty 1556–1648) — urodzony w Hiszpanii założyciel zakonu pijarów. [przypis redakcyjny]Kalatrawa — miasto w Kastylii nad rzeką Guadianą (w Hiszpanii). [przypis redakcyjny]kalefaktor (z łac.) — sługa szkolny. [przypis redakcyjny]kalendarz gotajski — właśc. „Almanach Gotajski” („Almanach de Gotha”), rocznik genealogiczny wydawany w niem. mieście Gotha od 1763 r.; czasopismo publikowało genealogie rodzin panujących, arystokracji oraz szlachty (z podziałem na szlachtę z urodzenia i z nadania), a także informacje ogólne istotne w dyplomacji (zarówno o rodzinach jak o poszczególnych krajach). [przypis redakcyjny]kalendarz — kalendarze XVIII-wieczne celowały w przepowiedniach pogody oraz wszelkich klęsk żywiołowych, wpływu ciał niebieskich na losy i zdrowie ludzi, wieściły różne nadzwyczajne przypadki; kalendarze były przedmiotem ostrej krytyki ludzi oświecenia. [przypis redakcyjny]kalenica — zwieńczenie strzechy, umocnione drewnianymi kozłami; do niedawna często znajdowały się tam gniazda bocianie (stąd obraz w metaforze Poety). [przypis redakcyjny]Kales — miasto portowe Calais we Francji. [przypis redakcyjny]kaleta (starop.) — worek. [przypis redakcyjny]Kali — Cagli, miejscowość na wsch. stokach Apeninu. [przypis redakcyjny]Kalidońskie lasy — szkockie; Szkocja nazywała się w starożytności Kaledonią. [przypis redakcyjny]Kalif Ali — następca Mahomeda; spowodował rozdział Mahometan na alidów i szyitów. [przypis redakcyjny]Kaligorant — olbrzym i ludożerca. [przypis redakcyjny]Kalinowski, Jakub — łowczy podolski. [przypis redakcyjny]Kalinowski, Marcin herbu Kalinowa (1605–1652) — hetman polny koronny, wojewoda czernihowski, zginął w bitwie pod Batohem (1652). [przypis redakcyjny]kaliszan (z niem. Kalteschale) — napój chłodzący. [przypis redakcyjny]Kalkanin — Celio Calcagnini, profesor poetyki w uniwersytecie ferarskim. [przypis redakcyjny]kalkulowali — obliczali, miarkowali. [przypis redakcyjny]Kallimachus — uczony grecki z III w. przed Chr., napisał Hymn na Cercerę. [przypis redakcyjny]Kalnik — miasto nad Sobią na Ukrainie w daw. powiecie winnickim. Sobieski 21 października rozbił tu ordę tatarską. [przypis redakcyjny]Kaloander — aluzja do bohatera popularnego wówczas romansu włoskiego poety Giovanni Ambrogio Mariniego pt. Calloandro sconosciuto (1640), przetłumaczonego na język polski, którego pełny tytuł brzmi: Kolloander wierny Leonildzie przyjaźni dotrzymujący, przy różnych nienawiści wojennych awanturach i przypadkach, z okazji niedotrzymania słowa między Poliartem, cesarzem konstantynopolitańskim, Enceladona synem, i między Tygryndą, królową trabizońską, Tygranora króla córką, albo historia polityczna, kawalerskie ich dzielności i skrytą miłość przez Hymeneusz dożywotniej przyjaźni między nimi zakończone opisująca. O romansach pisał Krasicki w Zbiorze potrzebn. wiad.: „rodzaj ten pisma, zbyt teraz rozpleniony zabawką momentalną, nie nadgradza nieskończonego uszczerbku w obyczajach młodzieży”. [przypis redakcyjny]Kalpa — Herakles na wyprawie po woły Gerionesa wbił dwa słupy jeden po stronie europejskiej, Kalpe, drugi w Afryce, Abila, nad Cieśniną Gibraltarską, która jego dopiero miała być dziełem. [przypis redakcyjny]Kalpa — przylądek, jeden ze słupów Herkulesa na brzegu europejskim; dziś Gibraltar. [przypis redakcyjny]kalumnią — oszczerstwo, obelgę. [przypis redakcyjny]kalumnia — potwarz. [przypis redakcyjny]kalumnie — obelgi, zelżenia. [przypis redakcyjny]kalwakata a. kawalkata (z wł.) — orszak konny. [przypis redakcyjny]kalwakata, właśc. kawalkata (z wł.) — orszak konny, gromada. [przypis redakcyjny]kalwaria — miejsce cierpienia; z łac. Calvaria, gr. Golgota: Miejsce Czaszki, miejsce kaźni, gdzie ukrzyżowano Jezusa. [przypis redakcyjny]kalwin — protestant, wyznawca doktryny Kalwina. [przypis redakcyjny]kamaryla (z hiszp.) — tu: „godna kompania”, klika. [przypis redakcyjny]kamcha (daw.) — adamaszek, atłas. [przypis redakcyjny]kameduł — członek zakonu o surowej regule, zobowiązany do umartwień i długotrwałego milczenia. [przypis redakcyjny]kameduli — [nazwa] od miejscowości Camaldoli we Włoszech: zakonnicy zmienionej reguły św. Benedykta. [przypis redakcyjny]Kameldoł — Camaldoli w Apeninach, słynny klasztor, kolebka kamedułów. [przypis redakcyjny]kamelizować a. kameryzować — wysadzać drogimi kamieniami. [przypis redakcyjny]kamelizowaną — wyd. lwow[skie] ma: kameryzowaną. [przypis redakcyjny]kamelorowy a. kamelarowy (niem. Kameelhaar) — z wełny wielbłądziej. [przypis redakcyjny]Kameny — Muzy. [przypis redakcyjny]kameryzowaną — wysadzaną drogimi kamieniami. [przypis redakcyjny]Kamicione de Pazzi — zabił Ubertina, swojego krewnego. [przypis redakcyjny]kamień boloński — spat, odmiana baru, czyli barytu, znajdująca się blisko Bolonii w górze Paterno. Odmiana ta sproszkowana, ogrzana, a następnie wystawiona na działanie promieni słonecznych, ma własność fosforyzowania, czyli świecenia w ciemności. [przypis redakcyjny]Kamieńca — w książce czytamy „kamienia”, co jest najpewniej błędem, pochodzącym ze złego odczytu rękopisu, bo zamek nazywano zawsze Kamieńcem. [przypis redakcyjny]kamieńc (daw. forma) — 2. przypadek [tj. D.] lm.; kamienic. [przypis redakcyjny]kamień filozoficzny — domniemany środek, który według alchemików średniowiecznych miał posiadać cudowne własności przemiany metali nieszlachetnych w szlachetne. Próby uzyskania kamienia filozoficznego były oczywiście bezskuteczne, przyczyniły się jednak do stworzenia podstaw naukowych chemii. [przypis redakcyjny]Kamień — jest kilkanaście wsi tej nazwy w różnych okolicach Polski; może chodzi o Kamień pod Miechowem, w niedalekim sąsiedztwie, i dlatego nie ma bliższego określenia. [przypis redakcyjny] Lista słów najlepiej pasujących do określenia "chwast zbożowy o purpurowych kwiatach":KĄKOLCHABERBŁAWATEKIGLICAŻYWOKOSTNAPARSTNICAOSETPIWONIAFUKSJAAMARANTPRAWOŚLAZSZACHOWNICAJUDASZOWIECARONIARDESTMLECZOWIESPOWÓJMAKPLEWA Chwasty na rabatach powodują obniżenie wartości ozdobnej całej kompozycji ogrodowej. Obok roślin ozdobnych pojawiają się różne rośliny w danym miejscu niepożądane. Chwasty konkurują z roślinami ozdobnymi o wodę, składniki pokarmowe, przestrzeń oraz światło. W nadmiernym zagęszczeniu mogą doprowadzić do osłabienia kondycji roślin ozdobnych, a co za tym idzie obniżenia jej walorów dekoracyjnych. Nadmierne zachwaszczenie generuje również inny poważny problem: chwasty gęsto się krzewiąc, uniemożliwiają szybsze osuszanie roślin przez wiatr, z opadów deszczu czy rosy. Zwiększenie wilgotności powietrza wokół roślin, powoduje, że powstaje mikroklimat sprzyjający rozwojowi chorób grzybowych. Kwitnące chwasty przyciągają również niektóre szkodniki, które później składają jaja na roślinach ozdobnych. Z jaj wylęgają się larwy, które np. obgryzają liście. Najczęstszym problemem w uprawie roślin ozdobnych są chwasty jednoliścienne (posiadające jeden liścień – pierwszy „liść” widoczny na etapie kiełkowania rośliny). Do takich chwastów należy wieloletni perz zwyczajny oraz inne jednoroczne trawy, wysiewające się z trawnika sąsiadującego z rabatami. Zapobieganie i zwalczanie: Chwasty można usuwać ręcznie lub przy użyciu narzędzi ogrodniczych np. motyki, łopatki, szpadla. Na rabatach roślin ozdobnych można rozkładać różnego rodzaju ściółki zapobiegające rozwojowi chwastów. Regularnie kosząc trawnik, zapobiegamy wysiewaniu się nasion chwastów na sąsiadujące rabaty. Chwasty jednoliścienne w uprawach roślin ozdobnych można usuwać przy pomocy specjalnych herbicydów: Focus Ultra 100 EC, Fusilade Forte 150 EC.

chwast zbożowy o purpurowych kwiatach